Taką kwotę odszkodowania zasądził dla pani Tysiąc Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu. Odszkodowanie owe należy się z powodu naruszenia jej praw przez złych lekarzy, którzy nie zgodzili się na aborcję ciąży, która groziła kobiecie ślepotą. O całej sprawie można poczytać tu. Nie na tym jedak zamierzam się skupić, czy aborcja jest dobra w takim przypadku, czy zła. Zainteresował mnie inny wątek tej sprawy. Rozumując logicznie, pani Tysiąc zażyczyła sobie odszkodowania za to, że nie dokonano aborcji, ergo za to, że dziecko przeżyło i urodziło się, ergo pani Tysiąc zażyczyła sobie odszkodowania bo dziecko żyje. Jestem pewien, że pani Tysiąc bardzo kocha swoje dziecko i dlatego jestem conajmniej zdziwiony takim wnioskiem do sądu i wogóle chęcią uzyskania odszkodowania za to, że kobieta "musi" wychowywać i kochać to dziecko. Ciekawe jak to odbierze dziecko, kiedy dorośnie na tyle, żeby zrozumieć o co sie rozchodzi.

Możliwe, że moje rozumowanie jest błędne, ale mi by było chyba przykro na miejscu tego dziecka.

Dawno temu chodziłem do szkoły...
Wracając do domu ze szkoły pewnego, przeciętnego dnia minąłem się z zupełnie obcym mi człowiekiem i nie wiem dlaczego, ale nagle zainteresowało mnie kim tem człowiek jest. Widziałem go zaledwie kilkanaście sekund i zacząłem się zastanawiać jakby to było gdybym mógł przeniknąć do jego rozumu lub nawet ciała. Wyobraziłem to sobie i ujrzałem siebie jako tego człowieka. Czułem, że jestem nim, ale nie miałem nad nim władzy. Wiedziałem dokąd idzie i po co, o czym myśli, dlaczego znajduje sie tu a nie gdzieś indziej. Ponadto wiedziałem, że zdawał sobie sprawe z tego, że ktoś aktualnie przenika jego świadomość. Więc nie pozostało mu wtedy nic innego jak zdawać sobie sprawe ze swojego istnienia, bo gdyby akurat nie myślał w tym momencie o swoim istnieniu to z pewnością byłoby mu smutno w przyszłości gdyby się dowiedział, że go przenikam. Pomimo tej świadomości zachowywał sie niezwykle naturalnie. Nawet nie zgasił papierosa, odpowiadając mi myślami, że nie powinno mi to przeszkadzać bo minęliśmy się dawno temu. Szedł dalej, coraz bardziej zniecierpliwiony tym, że ktoś się wtrąca w jego prywatność. Przestał chcieć, żebym wiedział dokąd idzie, więc zaczął kluczyć po mieście bocznymi uliczkami w nadzieji, że mi się znudzi takie przenikanie. Ale nic to nie dało. Zaczął nagle głośno mówić do mnie, co było bez sensu, a efekt tego był tylko taki, że ludzie na ulicy zaczęli się na niego dziwnie patrzeć. Nastepnie biegł przed siebie i szamotał się, chcąc uciec. Pierwszy raz ktoś mnie nazwał szatanem. Gdy i to zawiodło, zaczął tłuc głową w hydrant. Stracił przytomność, a że ja już docierałem do domu, to opuściłem świadomość tego nieszczęśnika.

Jakby to było być kimś innym? Myśle, że tak samo jak jest. Normalnie.

Widziałem dziś kobietę, okrutnie doświadczoną przez los. Kobieta ta żyła w państwie totalitarnym, a ponieważ utrzymywała kontakt z przywódcami opozycji to została aresztowana. Aby się dowiedzieć gdzie przebywają wrogowie systemu torturowano ją, bito, przypalano, poddawano elektrowstrząsom, gwałcono... i nic. Nie zwyciężyli jej. Po jakims czasie zwolniono ja z więzienia. Minęło wiele lat, reżim upadł, wprowadzono demokrację, kobieta wyszła za mąż. Niezwykły zbieg okoliczności sprawił, że do domu kobiety zawitał jej były oprawca. Nieświadomy gdzie trafił, został rozpoznany przez kobietę. Na początku chciała czystej zemsty, żeby cierpiał tak jak ona kiedyś. Zaczęło się przesłuchanie. Kat początkowo sie opierał, jednak terror psychiczny oraz śmiałe metody przesłuchań dały efekt. W końcu, po wielu godzinach wspominania całego mechanizmu tortur, rozdrapywania ran, przeżywania tego na nowo oprawca przyznał sie do winy. Czuł, że i tak umrze, więc powiedział wszystko, bez żalu, współczucia, bez zbednych emocji. Kobieta go nie zabiła, nic mu nie zrobiła. Po prostu usłyszała prawde i odeszła... bo o to jej chodziło. Zrozumiała, że zemsta nie ma sensu. Liczy sie tylko prawda.

"Największą karą będzie dla niego, kiedy syn go zapyta: tato, czy to prawda, czy robiłeś te straszne rzeczy?"

Czasem bywa jednak tak, że niektórzy lustrację i zemstę uznają za jedno i to samo.